Vraag
17 april 2014
We kennen elkaar al heel lang. Spreken elkaar niet meer zo vaak. Onlangs zaten we met een drankje in de hand naast elkaar in een zonnige tuin.

"Hoe gaat het met je?" vroeg hij.
"Goed," zei ik natuurlijk.
'Waarom?" vroeg hij.

Ik viel stil. Begon uiteindelijk een beetje te lachen omdat ik mijn reactie niet meteen wist te formuleren. Wat een onverwachte, mooie vraag. Een vraag die je eerder verwacht bij een "niet zo goed" antwoord van mijn kant.
Een les, vond ik. Ik onthoud 'm.
Ja
10 december 2013
Er is een discussie gaande in mijn omgeving. Over of het nog wel slim/handig/zakelijk/realistisch is om te trouwen: een ander te beloven dat je voor diegene zult zorgen, ook als het moeilijk wordt. Of je niet gek bent als je letterlijk je handtekening zet onder een contract waarin dat zwart op wit staat. Of je niet dom bent als je dat ook nog eens herhaalt voor een ambtenaar van de burgelijke stand of zelfs voor God, als je dat graag wilt.

Huwelijkscritici zeggen: het huwelijk voegt niets toe behalve verplichtingen en benauwdheid. En onder die verplichtingen kom je weer net zo gemakkelijk uit als het je beter uitkomt en aan sommige zit je nog lang vast zelfs als je uit elkaar mocht gaan, dus het is nog onzinnig ook, zo'n belofte. Geldverspilling dus, zo'n bruiloft. Laten we liever een nieuwe auto kopen, schat.

Maar wat is er mis met vertrouwen? Met vurig en openlijk iets aangaan? Met commitment? Met het officieel verbinden? Ondanks het weten dat 35 procent van de huwelijken in een echtscheiding eindigt (en 65 procent dus niet), en ondanks het weten dat er echt dagen zullen komen dat je je huwelijkspartner graag dat trouwboekje vol in zijn of haar gezicht zou werpen?

Maar ervoor gaan hoeft hedentendage niet meer met een trouwbelofte bezegeld te worden, zegt u dan. Dat klopt. Trouwen is steeds meer een keuze, de voorwaarden stel je samen op, soms gaandeweg als je dat durft en als je je huwelijk serieus neemt. De huwelijksbelofte is an sich iets zakelijks geworden. Het is een formeel contract, dat je ook weer kunt ontbinden, zoals elk contract. De belofte kun je intrekken, zoals elke belofte.

Maar er alleen naar kijken alsof het een contract betreft, doet wat mij betreft afbreuk aan de emotionele kant van de belofte en de verbintenis. Voor mij is geen enkel huwelijk 'mislukt', ook niet als het na tien jaar in een echtscheiding eindigt. Mensen die zeggen: 'ik faalde', begrijp ik niet. Mensen die twee, drie, vier keer in het huwelijk treden, en dat elke keer weer met net zoveel hoop en vertrouwen en met net zoveel durf doen als de eerste keer, zijn geen mensen die onrealistisch zijn wat mij betreft. Zij durven iets aan te gaan, zij durven ja tegen elkaar te zeggen. Zij weten ook dat 35 procent van de huwelijken in echtscheiding eindigt en dat overspel ook voor hen op de loer ligt, en toch kiezen ze voor deze hechte vorm van verbintenis en voor de verplichtingen die daaruit voortvloeien. Zij gaan ze aan met hart en ziel, en met een gloeiend vertrouwen in zichzelf, in de ander en in elkaar. En (elke keer) denken dat je met elkaar oud gaat worden en elkaar beloven er dan voor elkaar te zijn, is niet onrealistisch. Het is de liefde die spreekt, en het vertrouwen dat stroomt. Het is gepassioneerd realisme.

Juist dat het huwelijk te ontbinden is, maakt dat je het niet aan zou moeten gaan, wordt gesteld. Het is een killer voor de liefde, zo'n wettelijk ja-woord, en je zit straks nog opgescheept met iemand bij wie je niet wilt zijn, als je niet oppast. Kost een vermogen, zo'n scheiding. Niet aan beginnen dus.

In "Aangeraakt" laat ik Ezra, die worstelt met de liefde voor haar echtgenoot en de aantrekkingskracht van een andere man, sceptisch zijn over het huwelijk in het algemeen. Het zou slechts economisch en politiek handig zijn, zo'n wettelijke verbintenis. Mensen die voor elkaar zorgen, dat ontlast ons allemaal. Maar persoonlijk denk ik dat dat slechts 1 kant is van die vorm. De cynische, hoewel die ongetwijfeld ook waar is. Maar slechts die ene kant.

Als je cynisch over het huwelijk bent en vindt dat het niets toevoegt behalve ellende: vooral niet trouwen.
Maar als je graag zou willen trouwen en twijfelt of je niet stom en onrealistisch bent dat aan te gaan, of zelfs ouderwets: go! Met al je inzet, geloof en liefde.

Bij elk huwelijk dat gesloten wordt slik ik van ontroering en ook van trots op dat moedige en vertrouwensvolle paar. En bij elk ja-woord dat gegeven wordt hoor ik het volmondige 'ja'.
Griffel
3 december 2013
Weet u nog, mijn blogs over yoga van anderhalf jaar geleden? Ik doe het nog steeds wekelijks, in een klasje waar ik moeiteloos de slechtste ben. En dames van boven de zestig het meest lenig zijn. Dat boeit mij niks. Ik kocht een flitsende zuurstokroze yoga-outfit en doe net of ik zen ben.

Maar vandaag gebeurde het. HET. De yogajuf kwam na de les naar me toe.
Oei, dacht ik nog.
En toen stak ze haar duim op. "Het gaat goed! Ik zie echt veel verbetering, en sommige oefeningen zien er echt helemaal goed uit. Prima!"

Ik huppelde naar buiten, mijn armen boven mijn hoofd en mijn jas achter me aan slierend, hinkelde op een been over een pad, ging ondersteboven aan een rekstok hangen en brak prompt mijn rug.
O nee, dat deed ik allemaal niet.
Maar die kleine grijns van vanochtend heb ik nog steeds. Ik mag dan wel de onbuigzaamste van de groep zijn, maar toch. Zelfs de meest stijve hark doet blijkbaar na anderhalf jaar per ongeluk iets soepels.
Mensen, ik zie echt licht aan het eind van de tunnel. En ik blijf er ver vandaan.
Identiteit
2 december 2013
Op Twitter heb ik al een jaar in mijn bio staan dat ik in een identiteitscrisis schiet van het moeten invullen van bio's. En dan kun je erop wachten natuurlijk, want zoiets werkt als een self-fulfilling prophecy. Ondertussen staat het leven ook nog eens niet stil, een jaartje ouder, een rimpeltje extra, een kwaaltje erbij, nog een beetje economische crisis ter aanvulling... En dan ineens ga je steeds langzamer lopen en plotseling sta je stil. Verwonderd denk je: maar wat is er gebeurd? Mijn leven is zo anders dan twee jaar geleden, en ik, ik ben zo veranderd. Ben ik anders?

Onmetelijk lijkt dan de onzekerheid. De blanco, haast steriele ruimte om je heen; wachtend. Het licht en het donker. De paden die je niet wilt bewandelen zijn bekend. Maar welke wil je wel? Die weet je niet. Ik niet. Zijn er wel paden?

Ik ben af en toe mezelf kwijt en moet dan gevonden worden door de mensen die me het best kennen. Zij laten mij mijzelf weer zien. Kijk, Emma kijk. Zo is het. Het is.
En ik kijk dan en wrijf in mijn ogen en ik knik. O ja, dat is wie ik ben. O ja, zo wil ik graag zijn.
Mannenboek
28 november 2013
Wat bij "Aangeraakt" naar mijn idee niet helemaal goed gegaan is, is de kleur van de achterflap en de tekst aldaar. Een donkerroze achterkant bij een boek dat ook op de voorkant al een vrouwelijk model toont, geeft een boek een suikerzoete uitstraling. En ook de flaptekst doet het boek geen recht, vind ik. Ik kan dat rustig zeggen want het is gewoon mijn mening en die mening doet niets af aan de inhoud van het boek.

Toch is het niet zo dat dergelijke zaken niet belangrijk zijn, integendeel. Dat bleek weer.
Taalkundige en hoogleraar aan de Universiteit van Leiden Marc van Oostendorp schreef daarover gisteren dat "Aangeraakt" niet een boek is dat hij normaal gesproken zou hebben gelezen als hij zou afgaan op de ondertitel bijvoorbeeld. Maar toen hij het ter hand nam en geboeid raakte vond hij dat het boek echt ten onrechte als een vrouwenboek in de markt is gezet.

Ik ben blij dat hij dat schreef. Ik ben het met hem eens. "Aangeraakt" is niet per definitie een vrouwenboek, al is de hoofdpersoon een vrouw en is het een psychologische roman met overspel als rauw thema. Ook mannen houden zich daarmee bezig, zegt de overlevering. Ze filosoferen er zelfs over. Sterker nog, ze lezen erover. De vele mannen die het gelezen hebben en erdoor geraakt waren, zijn bewijs op zichzelf. Maar redelijk onzichtbaar, en dat werkt een beetje in het nadeel van het boek.

Mocht ik "Aangeraakt" ooit opnieuw uitbrengen (nu de uitgeverij opgeheven is liggen de rechten ervan weer bij mij) zijn dat twee dingen die ik dan anders zou doen: een andere achterflapkleur en een andere tekst erop. Een boek wordt absoluut gejudget op z'n cover. En logisch, ik doe dat zelf ook. Maar daardoor lijkt dit boek zoeter dan het is, en dat is jammer.
Het covermodel laat ik dan uiteraard zoals ze is. Ik ben verliefd op die mevrouw.

Voor de gehele recensie van "Aangeraakt" door Marc van Oostendorp, klik [hier].
IJsbeer
25 november 2013
Mijn zoon kent zijn moeder. Hij weet dat ze niet goed kan inparkeren ("Hoezo ga jij die dingen uit Top Gear nadoen met je Mazda?") Hij weet dat ze niet erg warmbloedig is in de winter ("Jij zou echt de slechtste ijsbeer ooit zijn.") en hij legt feilloos al mijn zwakke plekken voor me neer.
Hij mag dat. Als enige.

"Ik heb niet zo'n hoge dunk van jou," zei hij laatst nadenkend.
"Oh, waarom niet?"
"Jij doet nooit iets waarvoor ik je echt een compliment kan geven."
"Dat komt omdat jij en ik op elkaar lijken. En dingen waar je zelf goed in bent, zie je niet als bijzonder in een ander. Die vind je normaal. Geen compliment waard."
"Oh is dat het? Gelukkig maar."

En dan glimlachen we samen in de auto en zingen weer mee met Acda en De Munnik over zonnestralen.
Mannenbrein
22 november 2013
Er is weer een leuk feitje bekend over het mannenbrein. Ik wil het u niet onthouden. Wat blijkt - zo staat in Psychologie Magazine dat mij elke maand weer doet gnuiven - ... als een man een leuke vrouw ontmoet (de mannen hebben de vrouw in kwestie van tevoren al geselecteerd op 'leuk') die hard to get speelt, vinden ze haar echt minder aardig dan wanneer ze gewoon gezellig, open en toegankelijk is. (In Psychologie Magazine noemen ze dit 'makkelijk', dat is volgens mij niet direct het juiste woord.)
Maar. En nu komt het. Ook al vindt de man haar oprecht minder leuk nu ze afhoudend doet, hij WIL haar des te meer.

De verklaring lijkt te liggen in het feit dat beide zaken in twee verschillende delen van het mannenbrein gesitueerd zijn. Een vrouw leuk vinden zit in een ander hoekje dan haar willen. Van zijn brein, ja.

Toch vermoed ik dat het voor vrouwen niet veel anders is. Een echt leuke man die een beetje stoer en nonchalant doet... Gaan we dan onze lippen niet nog eens stiften? Maar dat geldt misschien alleen voor mij. Ik ga me verhuren aan de wetenschap, denk ik. In het belang van belangrijk psychologisch onderzoek.
Luchtruim
20 november 2013
Een van de grootste nadelen van herfst en winter: er zijn geen luchtballonnen te spotten in de lucht. Ook al check ik altijd voor de zekerheid als ik op de A1 rijd. Nog steeds, elke keer weer. Zelfs al ligt er straks sneeuw. Ooit zag ik er daar namelijk 29 tegelijk. Ik teer er nu nog op, en terwijl ik dit schrijf ga ik glimlachen. Liefde. Brandend.

Een luchtballon zien in de lucht doet met mij wat een frikandel speciaal - ik noem maar iets - doet met een ander. Zo'n instant geluksgevoel. Ik weet niet waarom, en nee, ik heb nog nooit een ballonvaart gemaakt. Ik geniet van het gevoel van het zien. De kleuren denk ik. De vorm, ik hou van ronde vormen. De magie. Een Eftelinggevoel.

Ik heb een boekenlegger vol luchtballonnen in 3D. Die laat mij ook glimlachen. Kijk, zo'n kleine hand heb ik nou.
Voorbereiding
18 november 2013
Ik heb als thema voor deze winter gekozen: warmte. Ha. Mij zullen ze niet hebben. Kruik, fleece deken, dikke vesten, dikke sokken, muts, sjaal en handschoenen liggen klaar. Kaarsen en lucifers paraat voor de sfeer. Hete koffie en thee. Een mand vol boeken om de winteravonden, diep verscholen onder mijn deken, al leuke dingen belevend door te komen.
Ik denk dat ik het ga overleven.

Mijn grootste winterfrustratie is uiteraard de auto. Ik ben een held op sokken zodra het glad en wit wordt buiten. Het liefst belde ik voor alles een taxi. Gewoon tot 1 maart niet autorijden. Gewoon tot 1 maart onder mijn zongele deken. Af en toe voorzichtig een paar stappen buiten om wat voer te halen, dik ingepakt, oppassen voor niet wegglijden want op mijn leeftijd heb je uiteraard zo een breuk ergens waar je 'm niet wilt.

Slaan we Sinterklaas en kerst gewoon over. 2014 wordt het ook vanzelf, daarvoor hoef ik niet onder mijn deken vandaan te komen. Rek ik me op 1 maart weer eens een keer uit en ga ik in de tuin kijken of er al knoppen in de struiken zitten.
Decembertip
15 november 2013
Uitgeverij Archipel was al een tijdje non-actief. Dat weet u, dat weet ik, want er kwamen daar geen nieuwe boeken meer uit.
Onlangs werd bekend dat de uitgeverij definitief wordt opgeheven.

Begrijpelijk maar erg jammer, vind ik dat. Ik heb er gedebuteerd, ik kreeg er kansen, ik mocht er iets komen doen dat ik al wilde vanaf dat ik kon lezen. Iets wat ik daarna nog niet of niet meer heb kunnen herhalen, helaas. Maar die eerste mooie keer koester ik. Dank je wel, Archipel. Ik heb genoten van het avontuur. Ik hoop jullie ook.

Het gevolg is dat 'Aangeraakt' vanaf deze week helaas niet meer in de winkels leverbaar is. Dat hoeft voor u geen probleem te zijn. Ik heb de allerlaatste exemplaren hier in mijn schrijvershol liggen. Mocht u het leuk vinden uzelf of een ander te verwennen met een - al dan niet - gesigneerd exemplaar, dan komt Siemen de postbode het per fiets nu voor EUR 9,95 incl. verzendkosten (!) bij u of de ander op de mat werpen. Doe er uw voordeel mee, als u dat wilt.

vorige