Pensioen
9 januari 2013
Een mij onbekende man. Ruim zeventig. Spierwit haar. Drie plastic boodschappentassen tussen zijn voeten. We nipten van onze wijn en keuvelden.

'Ik ben met pensioen,' zei hij. 'En nu heb ik tijd voor allerlei leuke dingen. Geschiedenis. Kunstgeschiedenis. Alles. Literatuur ook.'
'Echt heel leuk,' zei ik.
'Mevrouw, moet u eens kijken. Ik wilde eigenlijk niets kopen, maar moet u eens kijken.'
Hij trok een groot, glanzend boek uit een van de plastic tassen. Architectuur door de eeuwen heen. Hij sloeg het open en wees me aan. 'Tienduizend jaar voor Christus. Vijfduizend jaar voor Christus. Ongelooflijk boeiend.'

Hij sloeg het dicht en wees met pretoogjes op de cover. 'En ziet u dit?'
'Twee euro vijftig,' las ik hardop.
'Bij De Slegte,' zei hij. 'Echt voor niets!'

We glimlachten naar elkaar. Hij blij met zijn boek. Ik gemotiveerd door zijn honger.
Ik mis een 'vind ik leuk' knop op je site :)
Mooi stukkie weer. Even stilstaan.
Mooi beeld. Iemand die honger heeft en jou voedt...
@ Esther: stilstaan is het nieuwe (of oude) leuk vinden. :)

@ Mark: mooi verwoord!
lig jij daar nog niet ?
bij de Slegte ?
;-)