Tango
14 december 2012
Het is een van de belangrijkste en meest tere herinneringen aan mijn jeugd: mijn vader en moeder samen dansend in de enorme woonkamer. Het hoge plafond, de geur van een eeuw oude houten balken, de stemmen van mijn zusjes en broer op de achtergrond. En mijn vader en moeder dicht tegen elkaar aan. Hun gezichten.

Onze gevoelens waren ambivalent. Eigenlijk vonden we het stom, dat kleffe gedoe. Yuk. Doe dat maar ergens anders.
Maar jaloers waren we ook.
'Papa, mag ik nu? Op je voeten staan? Of op je schoenen? Met je dansen?'

Het mocht. Tenminste, ik herinner me dat ik regelmatig op zijn voeten mocht staan. Ik neem aan dat de herinnering klopt, want je weet het nooit werkelijk met herinneringen.
Maar eigenlijk zochten we niet de dans, dat weet ik nu. We zochten de koestering.
Er bestaan twee soorten dansen.
De dans om de dans.
En de dans om de nabijheid.
Herinneringen kloppen altijd, zeker als ze uit verlangen voortkomen.
De dans om de nabijheid
Mooie woorden.
ik weet bijna zeker dat Mark gelijk heeft
De dans om de dans doe je niet zomaar;

de dans om de dans
worden twee samen één
echt in balans
een eenheid meteen

Thnx Emma