Reis
10 december 2012
Het probleem met een iPhone is dat je denkt dat je de wereld snapt. Tegenwoordig ga ik steeds vaker op stap zonder doorwrochte voorbereiding. Gelooft u me, dat betekent wat.

Vandaag moest ik in Utrecht zijn. Ik kwam tot in het centrum. Toen ontstond de voorziene leegte. Maar daar was... de iPhone! Ik opende geroutineerd 'Kaarten' en toetste het adres in. Er verscheen een blauw balletje, dat was ik.

Ik zette een paar stappen. Het balletje bewoog. Nog een paar stappen. Het balletje wiebelde. Maar bewoog ik nu naar mijn doel toe of er vanaf?

Ik hield de iPhone op z'n zijkant.
Ondersteboven.
Ik liep een paar stappen de andere kant op.
Ik bleef staan.
Ik keek om me heen.
Ah, een man. 'Mijnheer, kunt u mij helpen?'
'Volgende pleintje, mevrouw. Twee keer rechts.'
'Dat ga ik vinden!'

Ik stopte de iPhone weg en wandelde naar de plaats van bestemming.
Op weg naar huis gebruikte ik de TomTom.
Reed twee maal verkeerd.
typisch vrouwelijk...
de kaart op z'n kop houden
<zucht>
@ Anders: niets vrouwelijks is mij vreemd.
Tja.....wat moet je hier nu nog aan toevoegen? Zelfkennis is al zo'n grote vooruitgang...
Daarom heten ze ook 'hulpmiddelen,' Je hebt er iemand anders bij nodig.
De weg vinden is niet jouw ding. Geeft niks.
U voldoet geheel aan het beeld dat de grote gemene deler van vrouwen heeft. Ik hoop van niet.