Koortsig
16 juni 2012
Love it or hate it. I love it. De oranjekoorts, zoals die genoemd wordt. Ik vind dat een topwoord dat de lading dekt. Want het verschijnsel is meer dan alleen een kleur. Die kleur staat slechts symbool voor dat lekkere gevoel in je lijf.
Loop vier straten door en je hebt 800 oranje vlaggetjes gezien (nee, niet aan mijn huis) en zelfs een paar wapperende roodwitblauw-vlaggen. Ok, dat mag officieel niet, maar er mag wel meer niet. Ik geniet van de uitbundigheid van sommige mensen. Van knaloranje T-shirts om fikse bierbuiken. Van vlaggetjes aan auto's. Van oranje snoep. Van oranje emotie.

Ik hou van de oranjekoorts. Ik hou van de saamhorigheid die erbij hoort. Ik voel me net zo'n katholiek die alleen met kerst naar de kerk gaat en zich dan vroom voelt voor de rest van het jaar, want ik kijk alleen voetbal met EK's en WK's. Dat is supernep natuurlijk. Maar met oehs en ahs, met een verwilderd "Was dat geen buitenspel? Ja toch?", met applaus voor een mooie pass en soms zelfs met gespring voor de tv, als NL speelt. Oranje emotie ja.

Laten we de feiten onder ogen zien, mensen. Maandag is die hele koorts weer gezakt. Dan worden de vlaggetjes weer ingehaald, en misschien hier en daar zelfs jankend in zwijgende kliko's gepropt.
De orde van de dag. Kleurloos.
Zo is het. Ik kijk ook alleen EK en WK en de CL-finale.
't Gaat dit jaar helemaal aan mij voorbij. Misschien komt de koorts nog, als "we" per ongeluk toch doorgaan?
Ja het is jammer dat het deze keer zo snel voorbij was. Hoewel we nog een paar dagen samen zuur kunnen doen. Ik heb de oranje beer voor het raam vervangen voor een rock-Hello Kitty. ook leuk ;)
Waarom zouden roodwitblauwe vlaggen niet mogen? Die mogen altijd, het is alleen wel zo netjes als je ze voor zonsondergang weer binnen haalt.