Zestien
13 juni 2012
Toen ik zestien werd was dat een beladen dag. Een mijlpaal natuurlijk. Het is niet zomaar elke leeftijd. Het is wel even Zestien. Maar er lag ook iemand in huis te sterven. Die twee dingen samen zorgden ervoor dat mijn zestiende verjaardag een beladen dag werd en bleef. Ik was net zestien toen ze stierf immers. Dat werd me daarna ook nog vaak gevraagd. "Hoe oud was je toen?" "Net zestien geworden."

Vandaag is er iemand anders zestien jaar geworden. Iemand die ook een beetje mij is. Toch een beladen dag. Niet voor haar. Voor mij.

"Ongelooflijk, een dochter van zestien," heb ik de afgelopen dagen al zo vaak verzucht dat mijn gezin er inmiddels om gnuift.
Ze zei vanmorgen: "Volgens mij betekent het voor jou nog meer dan voor mij."
Wie weet. Sommige lading verlies je nooit. Sommige dingen moeten echt ingehaald worden door de tijd. Mijn dochter is zestien, en ik kan haar omhelzen zo vaak ik wil. Ik kan slingers ophangen, voor haar zingen en op haar proosten. Dat is intens mooi.
Linkerschouder voor je lach, rechterschouder voor je traan. Xm
@ Marcel: X
ik doe mee
een traan voor je moeder.
Ja da's inderdaad een bijzonder moment de sweet sixteen van een dochter. Heel anders dan de zestiende verjaardag van een zoon. Ik heb inmiddels een zoon van 18, dochter van 17 en twee zoons van 15 en 13. De zestiende verjaardag vorig jaar van onze dochter was erg bijzonder. Ze kreeg als cadeautje het aan haar vader gevraagde kettinkje. Onze oudste kreeg op zijn zestiende verjaardag een zegelring. Nu aan het nadenken wat nummer drie over veertien dagen moet hebben :)