David
27 februari 2012
Het zal zo'n drie jaar geleden zijn inmiddels. We leerden elkaar kennen via onze weblogs, omdat we allebei op het punt stonden te debuteren en we onzeker waren. Onzekerheid zoekt een troostende hand, en die vonden we bij elkaar. Hoe doe jij dit? Maar jij dan, wat vind jij hiervan?
We mailden heen en weer. We spraken af eens samen koffie te gaan drinken. Daar kwamen we op terug omdat ik kwaad werd omdat hij te lang wachtte met het bevestigen van een afspraak (een hele week namelijk), wat mijn eigen onzekerheid weer aanwakkerde en waarvoor hij ter goedmaking van dat vreselijke tekortschieten me een doos dure bonbons beloofde waar we nooit meer aan toe kwamen.

We mailden elkaar vol schroom een hoofdstuk van ons manuscript en gaven daarna voorzichtige feedback want we begrepen niet alles, de woorden zo uit de context getrokken.

Hij floreert en ik ben plaatsvervangend trots. Omdat hij een klein beetje aanvoelt als mijn brother in crime, al sms'en we elkaar misschien maar twee keer per jaar. Vandaag las ik dat zijn nieuwe boek genomineerd is voor de Gouden Uil. Gek genoeg voelde ik het ineens branden in mijn eigen keel.

Ik ben hem kwijtgeraakt, zoals dat soms gaat met mensen die je zelfs nooit ontmoette. We kennen elkaar eigenlijk niet meer al kenden we elkaar nooit echt. Maar de ontroering heeft de jaren overleefd. En de belofte aan die doos bonbons ook.
Op de dag dat hij de AKO Literatuurprijs wint ga ik hem die brengen.
en toch...op de een of andere manier blijven we virtueel altijd nog een beetje met elkaar verbonden.
Soulmates. Mooi hoe je intimiteit van een extra dimensie voorziet.