Contrasten
26 februari 2012
Wat mij persoonlijk aantrekt in een boek, is de herkenning die het zou moeten oproepen, op een melodie waar ik van ga glimlachen. En dat mag dan best met een traan zijn of met ontzetting, of nog liever: met verwarring. Want dan doet het zijn werk.

Hetzelfde geldt voor een film.
Gisteren zag ik de film Vicky Cristina Barcelona. Drie vrouwen, drie portretten. Een man. Allemaal hun eigen dilemma.

Ik herkende allevier de karakters in mijzelf en allevier de dilemma's.

Het opene in het willen van wat onconventioneel is van Juan Antonio.
Het gemakkelijke en rustige van Cristina.
De wil en wens het juiste te doen, en niemand te beschadigen in keuzes, van Vicky.
En het temperament en de drang om dingen onder controle te houden, van Maria Elena.

Maria Elena, die boeide me het meest. Wat een vrouw. Zo zou ik willen zijn. Maar ik durf niet.
Gelukkig maar.
Jij hebt je eigen mooie kanten meis..daar zouden de dames uit de film vast wat van willen bezitten ;)Liefs x Colinda